Vandaag een jaar geleden..

Hee allemaal,

wallpaper_3_8a3

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik werd opgenomen in het revalidatiecentrum in Beetsterzwaag. Op 13 oktober, mijn verjaardag, werd ik door de verpleging gebeld dat er een plek voor mij was vrijgekomen. Ik zou eerst een intake krijgen bij de revalidatiearts en de psycholoog en daarna zou ik te horen krijgen wanneer ik zou worden opgenomen. Ik was enorm blij dat er eindelijk plek voor mij was en zag dit toch ook wel als een cadeautje, op mijn verjaardag.

Een paar weken later kreeg ik weer een telefoontje, ik zou woensdag 2 november worden opgenomen. Op de verjaardag van mijn kleine neefje, die op die dag 3 jaar zou worden, dat vond ik heel erg moeilijk. Ik was altijd samen met mijn kleine neefje geweest en had alle ”mijlpalen” meegemaakt. Aan de andere kant was ik ook heel erg blij dat ik naar Beetsterzwaag kon gaan om te gaan werken aan mijn herstel.

Ik had nog 1 week thuis en daarna zou ik voor minimaal 6 weken in Beetsterzwaag gaan ”wonen”.Dit zijn uiteindelijk 9 weken geworden. De weekenden, van vrijdag middag tot zondagavond was ik wel thuis bij mijn ouders en broertjes en op de woensdag kwamen mijn ouders, broertjes en vriend vaak bij mij op visite. Ik kreeg veel kaartjes en berichtjes en weekends kon ik als het goed met me ging vaak even naar mijn neefjes en nichtjes toe, bij mijn oma op visite of even de stad in. Mijn vriend kwam elk weekend bij me en soms bracht mijn vader me ook wel eens naar mijn vriend toe, het was heel erg fijn om zo gesteund te worden door deze mensen. Ook mijn oom en tante zijn er heel erg voor mij geweest die periode.

De afgelopen 2 jaar is er heel erg veel gebeurd, ik heb al heel erg lang klachten en mijn gezondheid is nooit optimaal geweest. De afgelopen 2 jaar zijn heel erg heftig geweest, zowel voor mij als voor mijn familie. De mensen die mij al die tijd, en nu nog steeds, verzorgd hebben. Het is bizar om zoiets heftigs mee te maken, alles staat op z’n kop. Ineens was ik afhankelijk van anderen omdat ik zo ziek was dat ik niet meer voor mezelf kon zorgen. Ik wist niet dat iemand zo ziek kon zijn. Dit is niet alleen voor mij heel heftig geweest maar ook zeker voor mijn familie en vriend, misschien voor hun zelfs nog wel meer dan voor mijzelf, zeker in het begin omdat ik toen zo ziek was dat ik veel dingen zelf niet ”bewust” meemaakte.

Gelukkig gaat het nu een stuk beter met me, ik heb veel geleerd in Beetsterzwaag en mijn positiviteit en vechtlust hebben mij heel ver gebracht. Ik ben heel erg dankbaar dat mijn lieve familie en vriend mij hierin gesteund hebben en dat ik me ook door jullie allemaal gesteund heb gevoeld, en nog steeds, alle lieve kaartjes en berichtjes hebben me zo goed gedaan. Ik heb opnieuw leren lopen en fietsen en heb mezelf en vooral mijn lichaam weer leren vertrouwen.

Ik heb mijn grenzen verlegd, en doe dit nog steeds elke dag, ik ben trots op wat ik bereikt heb en ben blij dat ik de kans heb gekregen om te kunnen revalideren in Beetsterzwaag. Het was enorm zwaar maar ik heb het er ook heel erg naar mijn zin gehad, zeker vanaf het moment dat ik in het revalidatiecentrum zonder rolstoel kon ”bewegen” Het is zo’n vrij gevoel om ergens heen te lopen of te fietsen, elke keer weer overvalt dat gevoel mij. Het is een gevoel van intens gelukkig zijn <3

 

witte vlinders

Ook leuk om te lezen!

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *