Ziekenhuis

Teleurgesteld maar ook hoopvol

Afgelopen dinsdag ben ik weer in het UMCG geweest en ik heb het de afgelopen dagen eerst even allemaal moeten laten bezinken.

Tegen beter weten in was ik er toch stiekem vanuit gegaan dat er deze keer wél een uitslag zou komen die meer duidelijkheid zou geven. Misschien zelfs wel een diagnose maar, helaas….dat was dus niet het geval.

Wat een teleurstelling, maar ja ook wel een beetje mijn eigen schuld. De volgende keer ga ik ‘’gewoon’’ weer zonder verwachtingen naar het UMCG, dan kan het alleen maar meevallen!

 

Maar goed, dinsdag moesten we pas om 4 uur in Groningen zijn, dus ik had de hele dag de tijd om zenuwachtig te zijn haha. Toen we in het ziekenhuis kwamen liep het een beetje uit en elke keer dat ik een arts zag lopen dacht ik ‘’zou dat hem zijn’’? (Even voor de duidelijkheid, de arts die ik altijd had, werkte niet meer in het UMCG en dus zou ik vandaag voor het eerst een nieuwe arts krijgen) Uiteindelijk was ik aan de beurt. Het was een aardige man. Ik mocht het hele verhaal weer van voor naar achter vertellen en kreeg enorm veel vragen.  De endocrinoloog luisterde goed en legde uit hoe nu verder . Uit de kweken van het bloed dat de vorige keer afgenomen was, waren geen opvallende dingen gekomen.

Er is nu  opnieuw weer bloed en urine afgenomen om o.a. DNA veilig te stellen zodat daar ook in gekeken kan worden naar evt. afwijkingen. De endocrinoloog van het UMCG  zal overleg hebben  met de artsen in het MCL die mij eerder onderzocht hebben. Hun bevindingen en de uitslagen van de onderzoeken  (ook de MRI) daar, kunnen dan naast die  van Groningen  gelegd worden om te kijken of er raakvlakken gevonden zijn en of er onderzoeken gedaan zijn waarvan de uitslagen  afwijkend van elkaar zijn (onderzoeken zijn vaak  ook maar momentopnames).

De endocrinoloog wil mij ook nog door een neuroloog van het UMCG laten onderzoeken. Ik zal daarom waarschijnlijk binnenkort een paar dagen worden opgenomen in Groningen, zodat ik 24/7 in de gaten gehouden kan worden en de artsen bij mijn bed kunnen komen.

 

De endocrinoloog heeft gezegd dat ze nu het topje van de hooiberg gehad hebben en dat ze sowieso door gaan zoeken naar de speld, die er volgens hem zeker in zit!

Het was zo fijn om dat te horen, positief en gemotiveerd om de oorzaak te vinden. Zo hoort een arts te zijn! Toch?
Toen we klaar waren bij de arts zijn we nog even de IKEA in geweest en hebben we daar lekker gegeten, daarna naar huis en op bed! Ik heb héérlijk geslapen, ik was uitgeput.

 

witte vlinders

Doordat alle berichten van de oude blog op de nieuwe blog geplaatst zijn wijken de datums af. De berichten zijn al ouder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *