Lifestyle

Mijn stalker

Eerst kende ik je niet, ik wist niets van jouw bestaan af. ik dacht dat je onschuldig was, maar niets bleek minder waar. Je bent mijn leven ingeslopen en sinds die dag ben ik nooit meer hetzelfde geweest. Jij bent altijd daar, soms ben je op de achtergrond. Dat vind je niet leuk, je wilt altijd op de voorgrond zijn. Continu in mijn gedachten en in mijn lichaam. Elke seconde, bij elke beweging die ik maak en iedere ademhaling.

In het begin was ik me niet van jouw aanwezigheid bewust, toen was je nog een gentleman. Je wist je plaats en viel mij niet lastig, ik was gelukkig. Ik heb jou nooit in mijn leven toegelaten, je was er  gewoon ineens. Je begon steeds dichter en dichter bij mij te komen. Ik vond het niet meer leuk. Hoe kon ik weten dat jij mij pijn wilde doen? Ik kon toch niet zien aankomen dat juist jij, die al de helft van mijn leven bij mij is, mij dit aan zou doen. Ik had echt geen idee van de plannen die jij had, mij heel langzaam kapot maken. hier lig ik dan, in het donker pijn in mijn hele lijf, alleen in bed. De pijn wordt steeds erger, ik voel mijn maag draaien en ben bang dat ik elk moment moet overgeven, gelukkig, nu nog even niet. Ik voel pijn in mijn hoofd, mijn ogen, mijn nek, mijn rug, mijn buik, mijn heupen, mijn benen. Echt waar elk deel van mijn lichaam doet pijn. Het is jouw schuld, ik snap niet waarom je je altijd zo naar de voorgrond wilt trekken, je bent er altijd maar toch wil je meer. Het lijkt alsof je nooit genoeg hebt. Hoe moe ik ook ben, hoe erg de pijn ook is. Volgens jou kan het altijd nog een beetje erger. Ik ben moe en ik heb pijn ik wil slapen maar het lukt mij niet. Je bouwt de druk op en weer wordt de pijn erger. Ik sluit mijn ogen maar ik vind geen rust. Je hebt je zin, ik denk alleen nog maar aan jou. Aan alles wat je mij hebt aangedaan, alles wat je van mij hebt afgenomen en alles wat jij kapot hebt gemaakt. Ik wil niks meer met je te maken hebben, maar je laat me niet los. Je bent mijn leven ingeslopen, zonder dat ik het merkte. Heel stilletjes heb je steeds een beetje meer van mij afgenomen, tot ik niks meer kon. Het ergste vind ik dat ik het niet eens heb gemerkt, niemand had ook maar een vermoeden dat jij degene was die mij dit aandeed. Niemand wist dat jij dit kon, ik dacht dat ik gek werd. Dat ik dingen zag die er niet waren, jij hebt mij gek gemaakt, jij hebt mij kapot gemaakt. Jij hebt mijn leven kapot gemaakt, alles wat ik had heb je afgepakt. Heel voorzichtig stap voor stap, jij wist precies wat je deed. Jij hebt geen idee hoe hard ik heb moeten vechten voor wat ik had, alles wat je tegenkwam heb je kapotgemaakt en afgepakt. Ik wil jou niet meer in mijn leven, maar jij laat mij niet gaan. Ik heb je nooit toegelaten, je bent binnengedrongen op zo’n manier dat ik het niet kon zien. Niemand zag het.

Ik ben boos op je, ik vraag me af waarom je mij uitkoos, maar weet je wat? Het maakt niet uit. Jij hebt mij sterker gemaakt. Elke keer als ik op wilde geven ging ik door, om te bewijzen dat ik het kon. Elke dag werd ik sterker en ik ben nooit gestopt met vechten. Jij hebt heel veel van mij afgenomen, maar ik werk keihard om dat allemaal weer terug te krijgen. Ik krijg zelfs meer dan ik ooit gehad heb.

Liefste Lyme, Weet dat ik degene ben die het laatste lacht 😉

 

witte vlinders

6 gedachten over “Mijn stalker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *