IK BEN SANNE MARIJN! en ik heb lyme… |sannemarijn.nl

Hee allemaal,  Ik ben Sanne Marijn

 

Deze week is best heftig geweest. Wanneer je zoveel dingen wilt en het maar niet wil lukken dan frustreert dat enorm.

De afgelopen  twee jaar is er veel gebeurd. Logisch dat dit gevolgen heeft. Toch was dit voor mij anders.
Natuurlijk heb ik verdriet gehad en ben ik gefrustreerd (geweest) door deze hele situatie. Af en toe heb ik zelfs het gevoel gehad dat ik Lyme was in plaats van Sanne Marijn. Tijdens mijn tijd in Beetsterzwaag heb ik veel mensen leren kennen en verschillende verhalen gehoord. Ik heb veel gehoord over mensen die  problemen hebben met het stellen van hun grenzen. Mensen die steeds tegen die grenzen aanlopen en er keer op keer overheen gaan. Mensen die hun situatie niet kunnen accepteren en met zichzelf in strijd zijn.

Ik heb hier zelf nooit zoveel last van gehad, ik deed wat ik kon. Was blij met elke vooruitgang, hoe klein ook. En focuste mij op mijn herstel en op de dingen die ik wél kon. Hoe langer deze situatie duurt hoe verdrietiger het mij maakt. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben al zoveel beter dan ik was. Ik ben zo verschrikkelijk trots op alles wat ik bereikt heb. Op alle dingen die ik weer kan. Op mijn studie die ik weer heb opgepakt. Dat ik in mijn examenjaar zit en over een paar maanden mijn diploma kan halen. Dat mijn behandeling goed aanslaat. Dat ik mijn leven langzamerhand weer op kan pakken. Dat ik weer aan mijn dromen kan gaan denken, al ben ik daar nog lang niet. Dat ik niet meer Lyme ben maar Sanne Marijn. Nu heb ik trouwens nooit geaccepteerd dat de Lyme ervoor zou zorgen dat ik meer Lyme zou zijn dan Sanne Marijn maar toch….

De afgelopen jaren heb ik , soms ongemerkt, zoveel in moeten leveren. Ik wil het nu zo graag weer terug pakken. Het is mijn leven, ik wil niet dat iets of iemand dat beïnvloedt. Al helemaal Lyme niet. Maar ondanks dat het beter met me gaat  ben ik er nog niet. Ik ben nog steeds ziek en moet hier nog steeds mee dealen. Elke dag gaat het weer een stukje beter, sommige dagen ook niet. Ik wil zoveel maar, kan nog zo weinig in vergelijking met wat ik zou willen. De afgelopen week heb ik steeds letterlijk een stapje te hard gedaan, dit was zo confronterend. Ik liep continu tegen mijn grenzen aan. Ik was moe en soms leek het alsof ik niks kon, op sommige momenten was dit ook echt zo. Ik liet alles uit mijn handen vallen en ik had zoveel pijn dat ik weer pijnstillers moest nemen.

Twee jaar geleden was ik zo ziek en ging het zo slecht met mij dat ik zo goed als niks kon. Mijn hoofd en mijn lichaam leken wel uit te staan. Ik voelde alleen maar pijn en was verschrikkelijk moe. Ik kwam de dagen door doordat mijn ouders , mijn vriend en  mijn broertjes voor mij zorgden. Op dat moment kon ik geen emoties hebben, ik was niet boos en had geen verdriet. Dat was teveel voor mij, ik kon daar op dat moment niet eens over nadenken. Er kwam niks bij mij binnen, mijn emoties werden geblokkeerd door de pijn. Ik was alleen maar aan het overleven.

Ik merk nu dat er weer ruimte komt voor emoties en dat deze gevoelens nu weer sterker binnen komen. Ik ben nog steeds aan het overleven maar, er is nu ook ruimte voor verwerking.  Hoewel dat zowel voor mij als voor mijn omgeving soms echt moeilijk is, is het ook goed. Door te verwerken kan ik weer door, samen met mijn vriend en familie!

 

witte vlinders

Ook leuk om te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *