Hoe het écht gaat

Hee allemaal,

Deze blogpost heb ik ongeveer anderhalve week geleden geschreven. Zoals je kunt lezen had ik het toen erg zwaar, gelukkig gaat het nu weer wat beter en kan ik de dingen weer wat beter overzien. Ik wilde deze blogpost toch graag online zetten omdat dit wel was hoe ik me voelde en omdat ik jullie zo ofoto blogpostp de hoogte wil houden. Ik ben van plan om snel weer een nieuwe blogpost te schrijven. Die zet ik gelijk op het moment dat ik hem schrijf online, dat is een les die ik geleerd heb. Dingen kunnen zo snel veranderen, in goede of slechte zin. Gelukkig is het bij mij in goede zin en zit ik beter in mijn vel dan anderhalve week geleden. Ik ben goed bezig met de oefeningen/therapieën en het uitbreiden hiervan en ben eigenlijk best wel trots op mezelf. Iets wat ik eigenlijk nooit over mezelf zeg!

Ik wens je veel leesplezier!

Het is alweer even geleden dat ik een blogpost voor jullie heb geschreven. Niet omdat ik niet wilde maar simpelweg omdat alles mij op dit moment ”aanvalt” Zo voelt het namelijk echt. MOETEN MOETEN MOETEN, WERKEN WERKEN WERKEN. Ik heb het idee dat iedereen iets van mij verwacht, ik moet die nog bellen, nog bij hem/haar op bezoek gaan. School bellen om hen op te hoogte te houden, zorgen dat ik nog een beetje bij blijf met school. Vrijwilligerswerk. En het ergste van alles is dat  ik zelf misschien nog wel de persoon ben die het meeste van mezelf verwacht en altijd meer van mezelf wil.

 

Ik zal je eerlijk zeggen, het leven is op dit moment voor mij echt alles behalve makkelijk. Sommige revalidanten/behandelaars zeggen dat revalideren topsport is. Ik vond dat altijd maar een stomme uitspraak. Ik wist niet wat ik daarmee moest. Maar hoe langer ik in dit proces zit hoe meer ik het begin te begrijpen, revalideren is zoveel meer dan ”oefeningen doen”. Dag en nacht ben je met jezelf bezig, je hebt continu een spiegel voor je. Alsof dat al niet genoeg is moet je ook nog zien om te gaan met een groep andere mensen, een groep die ook nog wekelijks veranderd omdat er mensen weer naar huis mogen en er nieuwe voor in de plaats komen.

De therapieën gaan goed. Ik volg mijn therapieën en doe wat er van mij verwacht wordt. Daarnaast doe ik mijn fysio oefeningen en loop ik elke dag een aantal keer een vast rondje om het lopen uit te kunnen breiden, ook mag ik vanaf nu elke dag buiten lopen in plaats van de vaste rondjes die ik binnen deed. Vanaf deze week mag ik 3 keer per week buiten fietsen. Soms zijn er dagen waarop ik wel 6 therapieën heb, deze dagen vind ik verschrikkelijk zwaar en hou ik maar nauwelijks vol. Dan komt het echt aan op plannen en goed je rustmomenten pakken. Ik moet zeggen dat dat trouwens steeds beter gaat, maar het blijft even een ”dingetje” En om naast die therapieën nog mijn fysio en loop oefeningen te doen is echt heel erg zwaar, zeker nu fietsen daar ook nog bij komt.

Ook de rustmomenten vind ik erg moeilijk, het afgelopen anderhalf jaar heb ik bijna alleen maar in bed doorgebracht. Zeker de eerste periode waarin ik gewoon écht niet uit mijn bed kon omdat ik zo erg ziek was.  In die periode heb ik dus veel tijd in bed doorgebracht met series en films. Daar hoorde vaak ook iets lekkers te eten/drinken bij. Je kunt je misschien voorstellen dat mijn bed een veilige en comfortabele plek voor mij was en het eten van lekkere dingen mij blij maakte. Nu ik bezig ben om mijn leven weer op te pakken is het best moeilijk om niet elke keer als het niet helemaal gaat in bed te gaan liggen met chips, een glas cola en een goede film. Het blijft een lastig iets, maar ook dit begint gelukkig te wennen. Ook al is het maar een klein beetje, het  begin is er.

Nu anderhalf jaar later ben ik ongeveer 10 kilo aangekomen. Ik heb altijd ondergewicht gehad, wat ik ook deed. Ik at genoeg, zelfs meer dan genoeg en ik ben er zelfs voor naar een diëtste geweest. Het hielp allemaal niet, het is dus ook niet erg dat ik ben aangekomen maar voor mij is het wel lastig. Als ik in de spiegel kijk zie ik een heel ander lichaam dan wat ik had, ik ben er ook trots op dat ik nu tocht een beetje heupen heb en wat meer ”vet”. Misschien zien anderen het niet eens aan mij, maar ik zie het wel. Het gaat er niet om of ik mezelf te dik vindt of niet mooi, maar dit zijn allemaal dingen waar ik tegenaan loop doordat ik ziek ben die niemand anders bedenkt. Niemand vindt mij dik, en ik mezelf ook niet. Ik ben veranderd, mijn lichaam is veranderd en dat is wennen. Deze hele situatie is wennen. Waarschijnlijk als ik zo doorga met bewegen en straks weer naar school kan(fietsen) dan zijn die kilo’s zo weer weg. Het is geen probleem, maar het is wel het zoveelste wat er nog een keer bijkomt. Aan de andere kant ben ik ook wel een beetje ”trots” dat het meisjes lichaam wat ik had nu meer een vrouwenlichaam geworden is.

Deze hele situatie, soms is het heel ingewikkeld en moeilijk. Ik heb een doel, ik wil beter worden. Ik maak echt vooruitgang. vorige week maandag(5 dec. ’16) heb ik voor het eerst in anderhalf jaar weer gefietst buiten. Ik heb drie weken verlening gekregen omdat ik hier nog zoveel kan groeien en zoveel kan bereiken. Het was ook wat ik wilde, maar toch is het moeilijk want het liefst ben ik natuurlijk gewoon thuis bij mijn familie. Ik moet hier nu nog  iets meer dan twee weken zijn. De eerste week van januari ben ik weer thuis(3 jan). Ik kan niet wachten, maar ik moet eerst nog even volhouden en vechten.

Er zal snel een update volgen over hoe het op dit moment met me gaat, ik kan je stiekem al verklappen; het gaat goed met me!

witte vlinders

 

 

 

 

Ook leuk om te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *