Geen categorie

Hier wilde ik niet over schrijven..

Hee allemaal,

 

Terwijl ik deze blogpost aan het schrijven ben kijk ik uit het raam. Er staat een zachte wind, de takken deinen rustig heen en weer en ik hoor de vogels fluiten. De lucht is  helder net als voorgaande dagen en het is droog. Als ik naar het water kijk zie ik dat het toch harder waait dan ik dacht. Het water is constant in beweging en er verschijnen kleine golfjes in het water. De golfjes verdwijnen en steeds komen er  weer nieuwe bij. Ik kan er wel naar blijven kijken, ik vind het zo’n fijn plekje om hier te zitten. Bij het raam naar buiten kijkend, kijkend naar de bomen en het water, terwijl de zon erop schijnt.  Ik hoor een geluid van een vogel die ik niet herken, zou het kunnen dat dat een meeuw is? Ik heb er totaal geen verstand van en toch geven die geluiden me rust. Rust en vertrouwen. Ik vind het fijn, geniet ervan en ondertussen voel en ruik ik de frisse lucht via het kleine raampje op onze kamer naar binnen komen. Dit geeft me een gevoel van vrijheid en ultiem geluk. Zo simpel en toch zo bijzonder. Ik merk aan alles dat de lente eraan komt. De zon begint meer en feller te schijnen, het wordt warmer, de bomen en bloemen proberen langzaam weer uit te groeien en de vogels fluiten er gezellig op los. De natuur gaat zijn gang, de natuur staat niet stil.

Ik had me nog zo voorgenomen om niet te schrijven over de situatie waarin wij ons momenteel allemaal bevinden. Hier zit ik dan, ik ben een blogpost aan het schrijven en ik weet waar dit heen gaat. Ik kan het niet vermijden, momenteel lijkt er niks anders te zijn. Niks anders dan onwetendheid en angst. Hoe lang blijft deze situatie zoals die is, wordt het beter of zal het alleen maar slechter gaan? Het voelt zo onwerkelijk en toch voelt het ook zó als de realiteit. Het ís de realiteit.

Heel lang heb ik geprobeerd alle ophef en alle meningen niet in mijn systeem te laten komen, om rustig en vooral nuchter te blijven. Mij te houden aan de gestelde veiligheids- en gezondheidsvoorschriften. Zo goed en zo kwaad als dat ging ( toen dit nog kon/mocht) met het ”gewone” leven door te blijven gaan.

Toch ben ik blij met alle regels die er de afgelopen week gesteld zijn voor onze veiligheid. Het voelt goed dat er iets gebeurd en dat we, hopelijk, op weg zijn naar herstel. Een wereld die weer ”normaal” voelt, waarin we kunnen gaan en staan waar we willen en waarin we familie, vrienden en kennissen weer kunnen ontmoeten en samen kunnen zijn zonder angst. Angst om elkaar ziek te maken of zelf ziek te worden.

In  deze gekke tijd en de onzekerheid die er is gebeuren er ook zoveel mooie dingen. Mensen zoeken naar alternatieven om toch met elkaar in contact te kunnen blijven en starten initiatieven op om elkaar te helpen en ondersteunen.

Ik vind het mooi en bijzonder om te zien dat dit soort dingen gebeuren, het maakt me trots en brengt een gevoel van samenhorigheid. Het toont dat wij als land samen vechten voor het welzijn van onze mensen en dat we naar elkaar omkijken. Iedereen heeft hierin een bijdrage en of deze bijdrage nou groot of klein is, ieders bijdrage is belangrijk en waardevol.

Schrijven is voor mij een manier om mijn gedachten uit mijn hoofd te krijgen. Een manier om gevoelens en emoties een plek te kunnen geven. Het helpt mij om dingen te verwerken en situaties beter te kunnen begrijpen.

In deze blogpost heb ik mijn gevoelens en gedachten op kunnen schrijven, iedereen heeft zijn of haar eigen mening en daar is niks mis mee. Laten we elkaar respecteren en raakvlakken blijven zoeken in plaats van altijd naar de verschillen te kijken en elkaar te veroordelen. Wees lief voor elkaar en heb begrip. Juist in deze tijden.

Stay safe, stay healthy!

 

 

 

2 gedachten over “Hier wilde ik niet over schrijven..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *