Lifestyle

alles op z’n kop!

Hee allemaal,

19183964_848886681929671_1636387466_n
Foto van 24 april 2017

 

Vandaag wil ik jullie graag weer even bijpraten want er is nogal wat gebeurd de afgelopen tijd.

Sinds mijn laatste update ging het lichamelijk eigenlijk heel goed met mij.  Ik ging naar school en naar stage en ondanks dat ik het op stage niet zo naar m’n zin heb ging het toch ”goed” (lees ”ik maak er maar gewoon het beste van”)  Op school raakte ik steeds meer gewend en voelde ik me steeds meer op m’n gemak. De docenten leerden me beter kennen en ook dat hielp natuurlijk mee. Ik was blij met hoe alles ging en lichamelijk kon ik ook stapje voor stapje weer wat meer. Ik wilde heel graag naar de sportschool gaan, net zoals ik in het revalidatiecentrum ook deed en overlegde hierover met mijn behandelaars. Ik ben bij verschillende sportscholen geweest en heb ”mijn plekje” denk ik wel gevonden.

 

Inderdaad ”denk ik” want nadat het allemaal zo goed ging en ik de sportschool geregeld had ben ik ongelofelijk hard van de trap gevallen. Het was de woensdag avond voordat we het lange weekend vrij hadden. Ik weet zelf niet eens meer hoe het gebeurde, ik had verschrikkelijke pijn aan mijn stuitje en kon niet opstaan. Gelukkig waren mijn ouders thuis en konden zij mij helpen. Ik had zoveel pijn dat ik gelijk heel erg moest overgeven en eigenlijk niks meer kon. Ik kon bijna niet lopen door de pijn, stilstaan gaf ook veel pijn en zitten was al helemaal onmogelijk.

 

De volgende dag had ik nog steeds erg veel pijn en voelde me ook ”ziek” ik nam pijnstillers en vond van mezelf dat ik me niet moest aanstellen, toch bleef ik in bed omdat ik niks kon doen. De volgende dag(26 mei) was mijn broertje jarig ik had hier zo naar uitgekeken en probeerde dan ook om toch af en toe wat op zachte stoelen te zitten. Eigenlijk ging dit niet maar zoals ik eerder al zei wilde ik me ook niet ”aanstellen” (ook al deed ik dit natuurlijk niet, toch voelde het voor mijn ”strenge ik” zo)

 

We zijn vandaag precies drie weken verder en ik krijg vandaag weer nieuwe medicatie omdat de andere niet goed genoeg werkt.. M’n stuitje is gebroken en voorlopig zal ik dus nog wel pijn houden. Ik probeer  m’n rondjes toch zoveel mogelijk te blijven lopen, maar dit geeft ook veel pijn. Doordat de pijn ook naar m’n rug uitstraalt heb ik daar ook veel pijn en  zijn bukken en dat soort dingen lastig. Doordat ik vrijwel alleen maar kan liggen op mijn zij heb ik ook veel last van mijn ribben. Ik wissel wel elke keer op welke kant ik lig maar toch blijft het voor pijn zorgen. Ook de pijn in mijn benen is weer erger omdat de pijn van mijn stuitje zowel naar m’n rug als benen uitstraalt. S’nachts slaap ik slecht door de pijn en ben daardoor overdag weer extra moe. Het is een aaneenschakeling van klachten wat elkaar weer versterkt/verergert.

 

Ik baal echt verschrikkelijk van dit hele gebeuren en ik word er toch ook een beetje moedeloos van. Soms lijkt het wel of er altijd weer iets gebeurd wanneer het juist ”goed” gaat. Net alsof het niet mag lukken ofzo, dat is echt een heel vervelend gevoel. Ik probeer mezelf weer moed in te spreken en positief te blijven en door te gaan. Het zou ook te makkelijk zijn als alles in een keer goed gaat of niet?

 

witte vlinders

 

 

5 gedachten over “alles op z’n kop!

  1. Hallo Sanne Marijn,
    Wat een heftig verhaal, dat je dit nou moet overkomen is niet leuk en snap dat je hiervan behoorlijk baalt,mijn dochter heeft ook een gebroken stuitje gehad tijdens de zwangerschap,zij heeft toen een windring aangeschaft,misschien is dit voor jou ook een optie,Wens je veel sterkte en een spoedig herstel toe
    Groetjes Jeanet Jongsma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *